eM ze słów ulepiona...

2011-10-20T01:37:00.000-07:00

'Widmokrąg', Wojciech Kuczok.

2011-10-18T18:38:00.000-07:00

Jeden świat może być pobudzony drugim,

dając sobie nawzajem więcej, niż przemijanie ...

2011-10-08T06:41:00.001-07:00

przychodząc ze słowami - nie mówią nic,
przychodząc bez słów - mówią wszystko..

Bruno Sanfilippo Piano Live in Barcelona

2011-09-28T09:58:00.001-07:00

embrace me, surround me...Bruno Sanfilippo Piano Live in Barcelona by Bruno Sanfilippo

Jamie Woon - Live at Evangelical Church-Katowice-28-08-2011-KALBAR

2011-09-27T09:11:00.001-07:00

Loading SoundCloud widget code...

wszechzaspokajający zmysły miód muzyczny... Godzinna uczta do skonsumowania ! Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy.

2011-09-21T12:48:00.000-07:00

wszystko na tym świecie zostało już roztajemniczone... z wyjątkiem miłości

2011-09-20T17:36:00.000-07:00

your life is your life

don’t let it be clubbed into dank submission.

be on the watch.

there are ways out.

there is a light somewhere.

it may not be much light but

it beats the darkness.

be on the watch.

the gods will offer you chances.

know them.

take them.

you can’t beat death but

you can beat death in life, sometimes.

and the more often you learn to do it,

the more light there will be.

your life is your life.

know it while you have it.

you are marvelous

the gods wait to delight

in you.

THE LAUGHING HEART
by Charles Bukowski

Inspirująca "pieśń" liryczna

2011-09-15T08:16:00.000-07:00

"...Kto raz poszarpał struny, na których gra Miłość, ten będzie fałszował całe życie. Czy słuchałeś kiedyś, jak przed koncertem orkiestra stroi instrumenty? Najpierw zaczynają delikatne i melodyjne. Gdyby dyrygent zaczął od bardzo hałaśliwych trąb i bębnów, nie byłby w stanie usłyszeć obojów, skrzypiec i fletów. Właśnie tego delikatnego strojenia serca i duszy trzeba się uczyć, by przygotować się do "symfonii" Miłości..."

Mr "Cynical", Mrs "Hard to Find"

2011-09-13T11:53:00.000-07:00

Siedzieli w wannie, naprzeciw siebie,

piana lizała ich przyjemnie po twarzy.

on był czułością - ona miłosnym pragnieniem

zakładnikiem przyzwolenia na zniewolenie

scałował ją z siebie...

gwałtownie, zachłannie, czule

pozawerbalne ciał drżenie.

2011-09-13T11:05:00.000-07:00

...w chwili, gdy zrozumiesz po co, będziesz wiedział jak.

2011-09-12T06:39:00.001-07:00

2011-09-02T17:21:00.000-07:00

moje życie upija się miłością...

"Ty, przed Tobą świat,
za Tobą ja,
a za mną już nikt"...

so soon

2011-08-31T05:33:00.000-07:00

...

Tak zwany stan 'leniuszenia',
moje ułożone w porządek słów teksty odroczył w czasie.
Mówienie poetyckie niemieje.
25 szufladkowych opowieści szarzeje, dojrzewa i kurzy się....
o niewyszeptaniu, ale stwarzaniu..
budowanych z subtelnej tkanki językowej...
re-kreując więc sytuację liryczną
biciem serca
perypatetycznie wychodzę sobie wierszy kilka
ustalając ich rytm...w zatrzymaniu, w oddechu
bez strojenia banału w ornamentykę
dojrzewa to we mnie, jak dzikie zboże
so soon

...

everybody here wants Jeff... ( R.I.P)

nie idź przez życie na palcach

2011-08-30T03:47:00.000-07:00

Dźwignia poezji przedwieczornej

2011-08-19T09:02:00.000-07:00

Podobno wszystko jest obietnicą nie wyznanej cudowności.

Zapach powietrza i gładko-krągłe niebo szarości za oknem 3 minuty temu naobiecywały nadejście burzy.

Znów świat przemoczony deszczem.

A Ty mówisz o tekstach szczelnie zapakowanych poetycko wyprasowanymi wypowiedziami...

Wypada tak?

Zgodzę się z Pawlikowską, że z powodu najsubtelniejszego powonienia, największym arystokratą jest pies.

Reszta niech pozostanie milczeniem.

2011-08-19T08:44:00.001-07:00

autor nieujawniony

2011-08-16T11:29:00.000-07:00

(...)uchyla zasłonę tajemnic swiata(...)

2011-08-15T12:48:00.000-07:00

nos jej przeszedł koło miłości

miłość mu przeszła koło nosa

spotkali się na skraju dróg życia

bez niczego, po wszystko

coś pięknie śnieżkowego na te letnie dni

2011-08-06T11:40:00.000-07:00

The First Snow, Canon 7D from Reid Carrescia on Vimeo.

mmmm

2011-08-02T05:57:00.000-07:00

I decided to go out
And breathe in the air I was made for
There were 10.000 greys in the sky
Not a single soul around
Seems no one likes to be rained on
Come and flow wherever it takes you
And on the waterfront I walked
The water was moving so graceful
I felt all of my fears fall away
And I sar down and closed my eyes
The sound on the breeze was my cradle

Barwy nocy

2011-07-31T13:07:00.000-07:00

Nocny Lublin

fot. eM

"Just imagine living in a world without mirrors. You’d dream about your face and imagine it as an outer reflection of what is inside you. And then, when you reached forty, someone put a mirror before you for the first time in your life. Imagine your fright! You’d see the face of a stranger. And you’d know quite clearly what you are unable to grasp: your face is not you."

Milan Kundera

Miłość to nie łagodna rozmowa, miłość wyważa drzwi

2011-07-31T12:41:00.000-07:00

"You love me especially different every time

You keep me on my feet happily excited
By your cologne, your hands, your smile, your intelligence
You woo me, you court me, you tease me, you please me
You school me, give me some things to think about
Ignite me, you invite me, you co-write me, you love me, you like me
You incite me to chorus

You're different and special in every way imaginable
You love me from my hair follicles to my toenails
You got me feeling like the breeze, easy and free and lovely and new
Oh when you touch me I just can't control it
When you touch me, I just can't hold it
The emotion inside of me, I can feel it "

2011-07-24T09:27:00.001-07:00

el musica czika czika

2011-07-20T08:05:00.001-07:00

2011-07-20T07:21:00.000-07:00

Lubie niszczejące, podrapane klatki schodowe:

zmurszałe, strome, mocno kręte lub proste,

mroczne i rozświetlone

przymiotnikowo niezdefiniowane.

Tak różne, jak ludzkie drogi na zakrętach życia.

Lubie klatki fotograficzne:
chwile z życia zatrzymane w czarno-białym kadrze,

będące podróżą w głąb niedopowiedzenia,

wycinki wspomnień i wyobrażeń

skrywające niezwykłe emocje
pod pozorem chłodnej narracji obrazkowej

Dostrzegam też klatkę tajemną, którą nosimy w sobie,

odliczającą te spontaniczne i krótkie momenty
między wdechem a wydechem.

Są jednostką bliskiego trwania i oczekiwania

w chwili ponadsezonowej wrażliwości.

I know it was - I forgot the rest

I know it wasn't - I remembered the rest

Does it work at work?

2011-07-15T06:35:00.001-07:00

2011-07-13T09:01:00.000-07:00

to say 'no' to her would be to say 'no' to the world/ Anthony Doerr

2011-07-11T11:54:00.000-07:00

2011-07-10T02:14:00.000-07:00

2011-07-05T04:49:00.000-07:00

Chcesz umrzeć? Biegnij jak diabeł, jak duch, jak troska... rzekł Carlos Fuentes

Na styku światów.

2011-07-04T03:35:00.000-07:00

Może powrót do pisania jest jak powrót kochanka, którego odkrywa się na nowo, a może jest czymś zupełnie nieznanym? Jeszcze rozgrzana pod palcami klawiatura, paleta uczuć, przelanych na ekran monitora. Lepkie, cukrowe myśli napływają bezszelestnie. Skosztowanie ich staje się bezbolesne.

Tego czerwcowego wieczoru dotknęła pełni siebie, miłość stała się uczestniczącym stanem jej umysłu. Plenerowa praca twórcza łamała przejściową rutynę, uwalniała uśpione w niej pokłady wyobrażni i świat, który nosiła w sobie. Wszystko co rejestrowała kątem oka było inspiracją. Odczuwanie tego świata stawało się możliwe tylko w gwałtownych dotknięciach miłości, gdy płomień był prawdziwy i rzeczywisty. Zadomowiona, zakorzeniona w sobie patrzyła na fałdy niebieskiej tafli jeziora i na płótno, które miała przed sobą. W jednej chwili potrafiła przekuć rzeczywistość w oniryczną wizję, pozostawiając złudzenie realności. Analizowała nasycenie koloru i strukturę krajobrazu. Po chwili obserwowany przedmiot zaczął w niej zyć. Musiała natychmiast poszukać dla niego towarzystwa, a potem wydobyć wzajemną relację formy i materii. Kiedy krystalizowała się ogólna wizja dzieła, zapomniała w zatraceniu o całym swiecie. Podróżowała całą sobą w obrazach, by za chwile flirtować ze słońcem, przebijającym się przez lazur nieba. To miejsce dawało poczucie wolności. Estetyczna przyjemnośc kreowania tego, czego nie można zwerbalizować była nienasycona. Powoli zamykała w malunku to, co chciała mieć tylko dla siebie. W takich chwilach odrzucała kalkulujący umysł, czuła, że jest skąpana w miłości, z tytułu samego tylko istnienia. Przeszłość była jak rzeka, zupełnie niezdolna do tego, by porwać swoim nurtem. Nie była jej udziałem, a raczej wspomnieniem. Teraz czuła tylko ciepło, dotykała tego, co było istotą trwania, dostroiła się do tej chwili. Zawsze pociągało ją to, co piękne i twórcze. I nigdy dotąd nie czuła siebie tak mocno, jak w tym stanie czujnego bycia. Leniwe przebywanie w tym miejscu wykroczyło poza estetyczne przyjemności. Stało się lekcją poznania.

W tle tego malarskiego krajobrazu wyłaniała się spróchniała chata, rozlazła i spuchnięta niczym spasły królik. To miejsce nie znało cywilizacji. Może dlatego na przemian ujawniały się w nim demony i bogowie, zmagała czerń z bielą. Sama decydowała w czyjej pozostawić mocy ten dziwny fragment świata. Wiedziała, że ostateczną instacją dla siebie jest ona sama, a nie jakieś wartość absolutne. I nie było żadnej siły, która zakazała jej wybierać. Obcowała z czymś ważnym, co w efekcie tworzyło zapis sejsmograficzny jej duszy.

Czasem trzeba wiele energii, czujności i mądrości, by nie uwierzyć w to, co poza...

Historia telefonem skręcona...

2011-06-30T11:15:00.000-07:00

Splitscreen: A Love Story from JW Griffiths on Vimeo.

Shot entirely on the Nokia N8 mobile phone. Winner of the Nokia Shorts competition 2011.

Director: JW Griffiths
Producer: Kurban Kassam
Director of Photography: Christopher Moon
Editor: Marianne Kuopanportti
Sound Design: Mauricio d'Orey
Music composed by: Lennert Busch

2011-06-28T08:22:00.000-07:00

nim powrócę do pióra, na rozkrętkę receptorów ta Pani ...

no i może jeszcze fotos, który mnie nakłania ...z Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku...

2011-05-30T11:05:00.000-07:00

‎"Kobieta - ego-logiczny twór trendy, który ma mieć charakter i oparcie w sobie, pamiętać o mammografii i młodo wyglądać. Żyć aktywnie i samodzielnie, z poczuciem celu ( jeśli nie misji). Brać co najlepsze pełną garścią i czniać. Jej życie ma wychodzić. Finito. Nie ma prawa do nonsensów i niedojrzałości oraz do snu z otwartymi oczami..." taka definicja mi się dziś o oczy obiła w "Szarlotce z ogryzków" smacznego duetu Konieczna-Tomczyk

2011-05-05T03:53:00.000-07:00

obudź mnie, gdybym nie spała...

Nature Sounds

2011-05-03T00:19:00.000-07:00

Love it ! <------Klik

For rainy day & sunny mood

2011-05-02T09:41:00.000-07:00

2011-04-26T06:42:00.000-07:00

Klik Klik za czym przepadam

Wielkanocnie...

2011-04-23T03:32:00.000-07:00

'Ten, kto wybrał powtórzenie, dojrzewa w powadze'

Świątecznie życzę Wam, by powtarzający się cykl duchowego odrodzenia był wypełniony głęboką refleksją, Miłością i Szczęśliwością. A także podłączenia do każdej swojej najmniejszej emocji, odczuwania z całą swoją czułością wszystkich myśli, w dążeniu do wewnętrznego spokoju, siły i harmonii.

Żeby każdy dzień uczył nas zwracania się ku sobie i zmiany kierunku z zewnątrz do wewnątrz. Aby pozbawiona napięcia cisza sprawiała, że zaczniemy doswiadczać siebie poza zasięgiem naszych ograniczeń. Czujnego bycia i stworzenia swojej własnej przestrzeni, w której można się poczuć, odkrywać i znaleźć odbicie nas w nas samych.

eM-muzycznie życia z jajem życzę Wam ja

***

zaklęcie na nie-pogodę i spokojność wiosenną

2011-04-13T08:04:00.000-07:00

***

niech buchnie słońce,

życiodajne ciepło,

bym mogła kocio mrużyc oczy

ubrane w rzęsy

rosą pokryte

***

a tu coś cudownego, co w głowie od miesiąca mi siedzi, jak drucik z miedzi :)

"She'll always go along

Defend him when he's wrong

And tell him when he's strong

He is wonderful.

He'll always need her love

And so he'll get her love

A man who needs your love

Can be wonderful."

***

2011-04-05T00:44:00.000-07:00

Take the things that resonate for you among them...ignore the rest

2011-03-30T07:56:00.001-07:00

z cyklu: Jarek zawsze psuł Beacie decorum ;}

2011-03-21T07:22:00.000-07:00

napotkane w stanie duchowo-wiosennego przesilenia, niczym 'psie przebiśniegi' na przed-zielonej jeszcze trawie..

2011-03-14T10:58:00.000-07:00

Sceny z życia komiksiarza

2011-02-10T08:58:00.000-08:00

"To jest komix, podane wszystko jak na dłoni" - głosi fragment piosenki. Jeśli dodatkowo temat jest ukazany w sposób mroczny, a nawet odrażający, to robi się ciekawie. Obrazkowe medium Macieja Pałki nie jest znoszone, a wręcz wchodzi w fazę rozkwitu jego swoistego stylu. Mowa o reedycji autorskich "Laleczek", odkrytych na nowo, niczym poświąteczna otyłość. Dzieło to warte jest skonsumowania, nie tylko przez miłośników rysunkowych historyjek. Zwłaszcza, że do współpracy Maciej zaprosił trzech scenarzystów: Bartosza Sztybora, Daniela Gizickiego i Ireneusza Mazurka.

Maciej Pałka, rysownik i animator sceny komiksowej, osiągnął swój własny, rozpoznawalny styl. Kanciasta nieco kreska i swoista brzydota, potrafią doskonale współgrać z treścią przewrotnych w tytule "Laleczek". Umówmy się, ze postapokaliptyczna konwencja, w której utrzymany jest scenariusz, została wzięta w lekko ironiczny nawias. Temat zagłady ludzkości jest odkurzany co jakiś czas i nie potrzebuje agresywnej reklamy, zeby się sprzedać. Kilkuletnie zabiegi autokreacyjne autora w świecie komiksowym przyniosły jednak efekty. Fani twórczości Macieja dostrzegą całą polifonię znaczeń, ukrytą w jego rysunkowych kadrach. Docenić należy fakt, że nie zgubił się w ogranej już symbolice, a stworzył czystą esencję postapokalipsy. Pokazał człowieka odciętego od respiratora wszelkich wartości, zasad, ocalałych prawd. To wręcz ewidentny przykład upadku, epatujący momentami drastycznością. Rzecz jest dość frapująca, bo została narysowana z zachowaniem oryginalnego stylu autora.

Ale "Laleczki" nie są tylko kolejną próbą dokonania misternej operacji na wysłużonym motywie. Nawiązują do ludzkiej degradacji w sposób tak demaskujący, ze każde słowo odczuwamy jako bezradność. Próbę charakterystyki pozostawiamy czytelnikowi. Czy dzisiejsze zmiany, powolne procesy globalne nie zjadają człowieka z jego ludzkimi odruchami?

Realia "Laleczek" są przygnębiające, jak dzisiejsza rzeczywistość. Scenariusz opiera się na podróży dwóch kobiet (tytułowych Laleczek) przez postnuklearne pustkowie. Jedna z nich jest poważnie okaleczona, druga powinna ją chronić, ale za życie płaci kawałkami jej ciała i krwią. Nic więcej nie zdradzę, poza tym, że poszerzona reedycja została przyjęta z dużym entuzjazmem. Album był szeroko opisywany w recenzenckim światku. W tym przypadku odgrzewany kotlet smakował lepiej, niż pierwowzór. - Jestem głęboko przekonany i szczerze zdziwiony, że to właśnie Laleczki przejęły cały splendor, który powinien spłynąć na Sceny z życia murarza, o których za chwile. - mówi Maciej.

To, co sprawia, że chcemy do tej publikacji powracać, to temat degradacji człowieka, jego zmagania się ze swoimi słabościami i niedoskonałością.

„Sceny z życia murarza” z kolei to antologia zilustrowana przez 12 autorów, która nie jest jednak zbiorem kilku odrębrnych historii, a stanowi jedną opowieść, pokazaną przez różnych rysowników. Jest katalogiem skupiającym prace kilkunastu świetnych artystów. Autorem scenariusza jest Jerzy Szyłak. Sama historia jest czymś w rodzaju prequela słynnej Szminki (Jerzego Szyłaka i Joanny Karpowicz) wydanej w 2003 r. - "Sceny z życia murarza" są komiksem z innej ligi, ambitnym projektem, ewenementem na skalę polskiego komiksu. A jednak na tle "Laleczek" właściwie zostały zignorowane. - mówi Maciej Pałka.

Choć jednak nie do końca. Na Komiksomanii trafiły do podsumowania roku w kategorii najlepszy album, a Leszek Wicherek walczy o tytuł artysty roku. Maciej do projektu zwerbował tych, z którymi osiągnął wręcz organiczny poziom porozumienia.

- Do współpracy zaprosiłem znajomych (w znaczeniu bardzo szerokim) twórców, z którymi chciałem zrobić wspólny projekt. Jako, że zabrakło mi argumentu finansowego, musiałem nadrobić argumentem wzajemnej sympatii. W komiksie swoje możliwości prezentuje wymarzony team (dziękuję również rezerwistom)! Po przejściach z kompletowaniem "Scen..." wiem, że zrobienie dobrej antologii mając zapewnioną kasę na honoraria to pestka. W odróżnieniu od innych antologii,"Sceny..." są na tyle nietypowym projektem, że narzucony został scenariusz. To nie są fristajle na zadany temat tylko wspólna kompozycja.

Dzięki antologii poznajemy historię makiawelicznego mężczyzny oskarżonego o serię morderstw na prostytutkach. Scenarzysta nie ucieka od nawiązań literackich i aluzji malarskich. W całą opowieść wplecione są zgrabnie parafrazy znanych obrazów i książek.

Dobrze, że Pałka jest czasem troche dobry, troche brzydki i troche zły w swojej komiksowej estetyce, bo wtedy jest właśnie najciekawszy. A zgnilizna ludzkiego wnętrza i gorzka prawda o człowieku to temat niezmiennie wciągający. Pamiętajcie, by zmierzyć sobie tętno przed konsumpcją "Laleczek".

Dziennik Wschodni (luty 2011 r).

„Sceny z życia murarza”, Scenariusz: Jerzy Szylak, Rysownicy: Maciej Pałka, Leszek Wicherek, Artur Chochowski, Piotr Nowacki, Sebastian Skrobol, Unka Odya, Marek Rudowski, Olaf Ciszak, Kuba Tarkowski, Rafał Bąkowicz, Maciej Wódz, Marek Turek, Rafał Szłapa, Wyd. Timof Comics, Cena: 49 zł

"Laleczki"

Scenariusz: Daniel Gizicki, Ireneusz Mazurek, Maciej Pałka, Bartosz Sztybor

Rysunek: Maciej Pałka

Wydawnictwo: Robert Zaręba

Maciej Pałka

Ma 30 lat. Mieszka i pracuje w Lublinie. W tym roku obchodzi 10-lecie pracy twórczej. Weteran xerowanych zinów epoki kleju i nożyczek. Wujek dobra rada. Jako rysownik komiksowy tworzy nieustannie od dekady. Opublikował setki plansz w wielu zinach i magazynach. Na swoim koncie ma albumy komiksowe, zarówno autorskie (Laleczki, Przygody Gnoma Jorgu) jak też narysowane do scenariuszy Dominika Szcześniaka (Waciane Kafliki Żyttu, Dziesięć Bolesnych Operacji, Dom Żałoby) i Jerzego Szyłaka (Strange Places). Redagował album "Sceny z życia murarza". Autor serii gier PnC: The Fog Fall i Morbid. Najprawdopodobniej jest twórcą memu "plecy konia". Komiksy rysuje dla sławy i chwały.

http://maciejpalka.blogspot.com/

2011-01-02T06:31:00.000-08:00

***

furtka na tęcze uchylona.

***

...

2010-12-14T19:55:00.000-08:00

Ile siły i wrażliwości daje obserwacja nieba. Szarej magmy z chmur, konturów, które określają i domykają przestrzeń. Bez opisu, który dotyka tego (nie)codziennego widoku.

2010-12-14T06:46:00.000-08:00

"Magnetyzm serc" CHARLES CHAPLIN

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie,

że emocjonalny ból i cierpienie są tylko ostrzeżeniem dla mnie,

żebym nie żył wbrew własnej prawdzie.

Dziś wiem, że to się nazywa

AUTENTYCZNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem,

jak żenujące jest dla innych, gdy narzucam im własne pragnienia,

wiedząc, że ani nie nadszedł odpowiedni czas,

ani tamta osoba nie jest na to gotowa,

nawet jeśli byłem nią ja sam.

Dziś wiem, że to się nazywa

SZACUNKIEM

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,

przestałem tęsknić za innym życiem i mogłem dostrzec,

że wszystko wokół mnie stanowi zaproszenie do rozwoju.

Dziś wiem, że to się nazywa

DOJRZAŁOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem,

że zawsze i we wszystkich okolicznościach

jestem we właściwym momencie i we właściwym miejscu

i że wszystko, co się dzieje, jest właściwe.

Od tamtej pory mogłem być spokojny.

Dziś wiem, że to się nazywa

WEWNĘTRZNĄ PEWNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,

przestałem ograbiać się z wolnego czasu

i przestałem tworzyć kolejne wielkie plany na przyszłość.

Dziś robię tylko to, co sprawia mi radość i przyjemność,

co kocham i co sprawia, że moje serce się uśmiecha.

I robię to na swój sposób i we własnym tempie.

Dziś wiem, że to się nazywa

RZETELNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uwolniłem się

od tego wszystkiego, co nie było dla mnie zdrowe.

od potraw, ludzi, przedmiotów, sytuacji i od wszystkiego,

co wciąż odciągało mnie ode mnie samego.

Na początku nazywałem to “zdrowym egoizmem”

Ale dziś wiem, że to

MIŁOŚĆ DO SAMEGO SIEBIE.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,

przestałem chcieć zawsze mieć rację.

Dzięki temu rzadziej się myliłem.

Dziś wiem, że to się nazywa

SKROMNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,

wzbraniałem się przed życiem w przeszłości

i troską o własną przyszłość.

Teraz żyję chwilą, w której dzieje się WSZYSTKO.

Żyję więc teraz każdym dniem i nazywam to

DOSKONAŁOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie,

że moje myślenie może uczynić ze mnie chorego nędznika.

Kiedy jednak zwróciłem się do sił mojego serca,

mój rozum zyskał ważnego wspólnika.

Ten związek nazywam dziś

MĄDROŚCIĄ SERCA.

Nie musimy już się obawiać sporów,

konfliktów i problemów z samymi sobą i z innymi,

ponieważ nawet gwiazdy wpadają na siebie, tworząc nowe światy.

Dziś wiem, że TO JEST WŁAŚNIE ŻYCIE!

well, well, well...

2010-10-31T08:17:00.001-07:00

Granica piękna

2010-10-25T08:53:00.000-07:00

***

"Piękno, które się samo definiuje, staje się kiczem" - powiedział Kuba Wojewódzki uczestnikowi 'Mam talent'

Teraz, gdy maszyneria swiata płynie wolniej, w chwili zapomnienia, zadumy i refleksji, ta myśl powraca do mnie i ujawnia się, jak skala wszystkich przeżyć.

Każda woda, jeśli pijemy ją zbyt długo, zaczyna smakować tak samo. Piękno zawsze smakuje inaczej, jeśli czerpiemy je z różnych źródeł. Daje bezkresny spokój, który rozlany jest strumieniem wody cichej, orzeźwiającej i harmonijnej.

Piękno, które się samo definiuje jest jakimś przekłamaniem... Zgadza się, choć to uogólnienie. Przyciągnęło jednak moją uwagę jak Modigliani, który malował 'puste 'oczy, ale jednak pełne wyrazu i nieuświadomionej głębi.

Czasami zastanawiam się, gdzie jest ten piękny świat, w którym znajdują się złoża miłości i beztroski? Z tego powodu słowa moje zerwały się z krępującej uwięzi, by przelać je na papier.

Mówimy o pięknie ludzi, przyrody, krajobrazu jesiennego, przedmiotów, które budzą w nas uczucie zachwytu.

Rozważamy też piękno duszy, czynów lub charakteru. Dekorujemy nim duszę, podsycamy je marzeniami i oczekiwaniami.

Jednak piękno często jest jakąś cząstką nas, do której nie wszyscy mają dostęp. Możemy je w drugim człowieku dostrzec lub obudzić.

Jak często mijam się z pięknem o ułamki sekund, o uderzenie serca i wiem, że tam się kryje, choć nie ujawnia.

Piękno nie da w sobie stłamsić wewnętrznej ekspresji, choć czasami milknie i kurczy się w sobie. Daje rodzaj wolności i jest w tym wiarygodne, bo nie włada. Tkwi w pokorze, która rodzi się z cierpienia.Wzbudza zaufanie, woła niemym szeptem i przybiera kształt miłości. Nie wyraża się w doskonałości, ale w byciu takim człowiekiem, który przyzwala na niedoskonałość.

Kobieta pięknieje, kiedy kocha i jest kochana. Staje się najpiękniejsza, kiedy jest piękna w oczach swojego mężczyzny.

Piękne jest to co proste i symetryczne. Piękno nie wymaga pokłonów, jest naturalne jak oddech i nie budzi niecierpliwości. Jest zjawiskiem oceanicznym, poza czasem i przestrzenią.

Piękne jest to, co czyni nas lepszymi i pogodzonymi ze sobą ludźmi.

Piękno lubi towarzystwo nieprzewidywalności i spacer w jej zaczarowaniu.

Jest jak srebrzysty kolor skrzydeł, jak muśnięcie ust pocałunkiem i delikatny dotyk. Jak starówka w stylu Mudejar, pełna bibelotów, rękodzieła i migocząca tysiącem kolorowych świateł.

Piękno zawiera się w duszy, umyśle, a nie w słowie. Mieści się w wieloznaczności i niedopowiedzeniu.

Bywa też niezrozumieniem.

Piękno to uskrzydlona i szczęśliwa kobieta, ktora w zamyśleniu skupia wzrok na czymś nieuchwytnym. To niezmywalne wewnętrzne spełnienie i doświadczenie pozazmysłowe, które staje się płomienistym pragnienieniem światła, odwagi myśli i wykonania.

Wreszcie piękno układa nas do snu i swym delikatnym głosem usypia,

gdy nastanie gęsta czerń nocy.

Piękno świeci jaśniej w sercu tego, który za nim tęskni, niż w oczach tego, który je widzi.

Khalil Gibran

***

Place to be

2010-10-23T10:32:00.000-07:00

2010-10-22T00:13:00.000-07:00

"Napisać historię Jednego Świata"...szepty, głosy, wołania, krzyki ( cała wieża Babel języków, tonów, dźwięków, brzmień, intonacji, b-molli i C-durów)

R. Kapuściński, Lapidarium II

Generator sonetów

2010-10-21T03:06:00.001-07:00

Bukiety Jolki

2010-10-21T02:17:00.000-07:00

Spotkali się, by już po 10 próbach stworzyć utkaną z materii muzycznej opowieść. To jak krótka chwila skradziona rozpędzonej rzeczywistości, ale za to szlachetnie owocna.

Kolaboracja Jolki Sip, Michała Iwanka, Jarka Gosia, Piotra Bogutyna, Krzysztofa Redasa i Maksa Woska to bogactwo tekstów, kameralnych i soczystych dźwięków, które razem tworzą esencjonalny i bardzo ilustracyjny obraz całości. W tej 6-osobowej machinie każdy prosperuje jak dobrze naoliwiona jednoosobowa działalność z nieograniczoną odpowiedzialnością. Uderza ich warsztatowa kompetencja, organiczne i świeże brzmienie oraz młodzieńcza energia. Muzyczny koloryt Jola ubarwia na zmianę zaczepnym i romantycznym wokalem.

"Ja nie tańcze" oraz "Bukiety" to zaproszenie do mini spektaklu, który ma dyskutować z widzem i korespondować z jego wrażliwością. Jolka swoje wnętrze wydobywa w szkicowaniu za pomocą słów i melodii fragmentów swojej lirycznej duszy. Każda piosenka niesie nas w inne rejony artystycznej ekspresji. Teksty Joli Sip i Basi Kondrak są efektem spontanicznej współpracy, z której zbudowały mozaikę uczuć, spiętą klamrą spójnej koncepcji muzycznej.

Aż chce się zagarnąc Jolkę z całym bogactwem nowych doświadczeń, w pełni świadomym już artyzmem i piękną samodzielnie. Bo jest w tym konsekwencja, wysoka muzyczna kultura i atmosfera szczerości, słyszalna w każdym wyśpiewanym słowie. Z naciskiem na przyjemność w odbiorze i urokliwą tamatykę, z wpisaną w tle anegdotą.

Koncert Joli "Bukiety"odbędzie się 5 listopada o godzinie 18.00

Miejsce: Dom Kultury LSM, ul. K.Wallenroda 4 a

Wstęp wolny

www.myspace.com/sipjolka

Ps. Materiał z ulotki informacyjnej, którą stworzyłam na potrzeby koncertu hadesowego w marcu 2010 r.

:) I'm crazy about this...:}

2010-10-16T02:10:00.000-07:00

gry i zabawy różne

2010-10-01T12:21:00.000-07:00

If all you ever do is all you've ever done, then all you'll ever get is all you ever got - an old saying in Texas.

Inspirujące na dziś i jutro.

Nekropolia w Metropolii

2010-09-25T06:06:00.000-07:00

Obserwując chwile temu świat z 26 piętra stołecznego drapacza chmur

przyglądałam się dominującej sylwetce miasta

Prostokątne budynki i zgeometryzowana architektura

Dawna stolica kontra młoda dynamiczna metropolia

Klimat magicznych uliczek przeciwko brzydocie ulic rozkopanych

Domy pełne tajemnic w opozycji do apartamentowców materialnych

Tam na dole - wymuszona praca, gorączkowa gonitwa, brak wymiany i swobody

Tu w górze - natura i wolność, rzędy obłoków poprzecinane przez stado grafitowych ptaków

Poniżej - fast food, fast love, fast life

A powyżej - na nieboskłonie - iskrzące się kolory jesieni

Kiełkująca potrzeba wrażliwości i balastu

Promień słońca przebijający się wprost na ulice miasta

oświetla pędzący tłum w sukienkach z ekskluzywnych lumpeksów i garniturach od Armaniego

Splot charakterów ludzich, które roztyły się w swych oczekiwaniach i dążeniach

Szarą architekturę Warszawy powoli ogarnia 'duch' życia

Świat rozlewa się gęstą poświatą, a tłum płynący w mrówczym tempie tworzy swoistą z nim relacje

Z każdej części miasta napływają ludzie

by za kolejnym zakrętem ujrzeć cień własnego zycia

jak obumarłe neurony; zmęczeni targowiskiem próżności

Makroświat miłości, czy niechęci?

Zmaganie szarości z bielą?

Prawda, czy zmyślenie?

Jak dwa intymne zyciorysy, które tropią się nawzajem

Papierosowy dym, rozedrganie, dźwięk komórki, wielkomiejski hałas

Świat imaginacji, czy przestrzeń buntu, kreacji i szaleństwa?

Chemiczny związek dwóch różnych światów, jednoczący sie w dialektyce duszy

wypełnionej czymś dawnym, pomarszczonym i nowoczesnym zarazem.

Pozostanę po drugiej stronie siebie samej

macając wzrokiem zakątki Mojego własnego Miasta

Poza światem zagmatwanych warszawskich, nie-moich spraw

Canto

2010-09-24T14:16:00.000-07:00

Dziś cudzesem się posłuże, ale sprzedaje go tu z premedytacją.

Wczoraj amigo mój rzekł, że jesteśmy panami swojego losu przechadzającymi się po ziemi niczym po rajskim ogrodzie...

Zatem coś buńczucznie prowokującego na teraz

"Bóg dał nam Paryż, Wenecję

architekturę secesyjną, zegarki

i zegary Art deco

dał nam poziomki

zamglone świty za oknem kawiarni

sklepy

dał nam Tomasza Manna oraz Prousta

a także wrzosowiska Irlandii

oraz wymyślił bilard i nastolatki

i tysiąc innych rzeczy

jak wodospady, Boską Komedię,

fajki, wiersze Rilkego,

ulice wysadzane platanami

na południu,

amerykańskie samochody z lat czterdziestych,

pióra Mont Blanc, przewodnik

po Grenadzie oraz

Koniaki, Giny, Whisky i Bordeaux

na pewno nie w tym celu

żebym siedział

przez osiem godzin dziennie

w pracy

jak jakiś chuj"

Andrzej Kotański "Canto"

2010-09-20T09:11:00.000-07:00

view - uczynione jesiennie telefonem

odsłania postrzępioną i barwną kurtynę sklepienia urodzaju

Kwasożłopy

2010-09-07T10:33:00.000-07:00

Ostatni raz z Acid Drinkers rozmawiałam w 2001 r. z okazji ich trashmetalowej ob(d)jazdowej trasy i wizyty w Graffiti*. Była to pogawędka o czarownicach, pytonach, zielonej wodzie, nowej płycie i alkoholu, dodatkowo okraszona dźwiękowo - wizualną mieszanką koncertową. Zrozumiałam potęgę tej formacji, a gatunek, który miałam w głębokiej pogardzie stał się dla mnie estetycznym novum, do którego wracam w okolicach klimatów jesiennych.

Grali wtedy w składzie: Titus (wokal, bass), Popcorn (gitara), Perła (gitara, wokal) i Ślimak (perkusja, wokal).

Moja wiedza na temat tego, co muzycznie tworzą była wówczas mocno okrojona, ale do sprawy podeszłam z należytą starannością. Uzbrojona we wsparcie merytoryczne w postaci dziennikarza muzycznego Dz.W., w medytacyjnym skupieniu prowadziłam dywagacje na temat artystowskiej filozofii Titusa.

Wiedziałam na pewno, że lider nigdy nie wie jaki kształt przybierze płyta. - 'Gdybym to wiedział, przestałaby mnie interesować' - powiedział mi później.

Chciałam jednak wrócić do tej rozmowy sprzed lat, kiedy panowie byli u szczytu kreatywności i z prostej formy potrafili uszyć coś bardzo wyrafinowanego. Dałabym im wtedy wyróżnienie za postępy w nauce i pewność, że bycie kosmicznie dobrym i utrzymanie poziomu wymaga wielokrotnego przepracowania. Potrafili rynkowi muzycznemu skopać dupę wybornie.

Dziś są nie mniej egzotyczni i wciąż komplementowani przez fanów, choć muzycznie trochę gdzie indziej. Jednak nawet żywność jest teraz modyfikowana genetycznie, więc panowie wzięli na warsztat covery, żeby je udusić we własnym sosie. A Kwasożłopy są kapelą od początku do końca przemyślaną, więc efekt przeróbek też jest miejscami wywrotowy.

Z tej ciekawej rozmowy sprzed paru lat przytoczę najbardziej dewastujące kawałeczki.

Życie Acidów jest głośne, szalone i wstrząsająco spontaniczne.

Titus opowiedział o jednej z imprez, która na pierwszy rzut ucha wydaje się rozpasana i mocno podejrzana, ale atawistycznie przyjemna:

- Obudziłem się w pewnym momencie gdzieś w Poznaniu, idąc z murzynem o imieniu Kennedy. Wylądowaliśmy w domu u czarownicy, która karmiła nas suszonymi grzybami i jabłkami. Byli tam też indianie, ale tacy normalni;nie amerykańscy, tylko studiujący w Poznaniu. Był też żywy Pyton, który mieszkał w szafce pod telewizorem. Na drugi dzień podpisywałem kontrakt na 4 płytę, ale niestety mój kontrahent z firmy fonograficznej zastał mnie zarzyganego w wannie pełnej zielonej wody. Potem dowiedziałem się, ze mój kumpel ma dziecko z czarownicą o imieniu Adonis. Żyje ono we Francji, a czarownica umarła dwa lata temu. To wszystko prawda.....

- Wiele było takich imprez - dodał Perła, gitarzysta - Ja to mam trochę spóźniony zapłon. Kiedyś w przedszkolu nie bardzo lubiłem przebieranki. Myślałem, że to wstyd. Pare lat temu okazało się jednak, że to rewelacyjny pomysł. Teraz robimy imprezy piżamowe, greckie, rzymskie. Jest przeciekawie i przegłupkowato.

Młodzież nie chce volvo

Młodzież nie chce jaguar

Młodzież nie chce półwytrawnego wina

Młodzież nie chce dezodorant w kulce

Młodzież nie chce model do sklejania

Młodzież chce adidasy

Rozmawiając o piwie Perła i czystej wódce, którą Acidzi preferują przeszliśmy płynnie na tematy muzyczne. Kawałki grane przez support skierowały rozmowę na aktualną wtedy "Acidofilię"

- Jeszcze nie styknęły się nasze utwory. Ja oscyluję wokół cięższego i bardziej pokręconego grania - wyjaśnił Titus, ale tu będzie bardziej rockandrollowo., choć ciężko. Ciężkie czasy, ciężka muzyka.

Rozmowa zeszła na koncerty, dorobek muzyczny i odwieczne pytanie, czy z muzyki da się wyżyć.

- Ja cały czas nastawiałem się na granie i ze z tego będę żył. I tak jest. Będąc Perłą w Acid Drinkers nie muszę codziennie isć do pracy, zajmuje się muzyką i starcza mi na życie, Wpadłbym w niezłą papkę, gdyby nie granie. Dostałem się kiedyś co prawda na Akademię Rolniczą, gdzie studiowałem technologię drewna, ale granie a Acidach było moim marzeniem.

- Ja nie mam zielonego pojęcia kim bym był, jeśli nie muzykiem- dywagował Titus. - Pewnie kapralem w armii

Młodzież nie chce Eriki Young

Młodzież nie chce T.S Elit

Młodzież kochać Szwarcenegesssy

Młodzież chce mieć dużo więcej kesssy

Młodzież nie chce Kmicic

Młodzież nie chce kolarzówka

Każdy głupi ch... to super Bond

Młodziez chce ( sami wiecie) taniej benzynesssy.

Spytałam chłopaków o fanki, bo Machina podała, ze grouppies Acidów są najbardziej zainteresowane bliskim spotkaniami z muzykami

Tak jest - zaśmiał się Perła

- Bardzo możliwe - dodał Tytus. Nie grałem w innych zespołach, więc ciężko mi stwierdzić. Ale to wspaniale. Jak powiedział kiedyś Steven Tyler z Aerosmith "To bardzo pokrzepiające"

Ale ja nie chce

Ja nie potrzebuje

Lubie być tym, kim jestem.

Koniec fragmentu erudycyjnej petardy acidofilskiej.

Enter.

** utwór Youth z płyty "Broken Head"

*(opublikowane w Dz.W. 2001.10)

2010-09-04T08:33:00.000-07:00

Uśmiech jest intymny,

jak tajemnica budowana na kontrastach

niedopowiedziany, uchwytny, odkryty, ulotny, ciepły i delikatnie chłodny...

über nadsen

2010-07-31T23:02:00.000-07:00

Życie jest jedynie snem, który świadomie lub nieświadomie śnimy, kiedy się budzimy. Gdy zasypiamy, wydaje nam sie ze śnimy...

Reminiscencje

2010-07-08T09:45:00.000-07:00

Raz na 40 westchnień zalewa mnie ciepło, połączone z niewerbalnym drżeniem. Kiedy wspomnienie, integralna część mnie ma czysto metafizyczny wymiar.

Tak było wtedy, gdy wracałam z radia i kontur rzeczywistości nagle przecięła obecność bardzo młodej i zastanawiającej kobiety. Ucięłam drogę przez cmentarz i mimochodem spojrzałam w jej stronę. Uczestniczyła w jednym z pogrzebów. W sposób nieobecny i indywidualny.

Chmury osuwały się już na płat spękanej ziemi. Za chwile miał lunąć siarczysty deszcz. Szklana pogoda, świat gotowy na przyjęcie łez.

Kiedyś pewien pisarz najpewniej o nazwisku Kaczanowski rzekł, że człowiek jest zwierzęciem stadnym, nawet na cmentarzu, jak wyciągnie kopyta. Nie inaczej było tym razem. W tej ostatniej drodze zmarłemu towarzyszyli ludzie, wiedzeni w odruchu bezwarunkowym jakimś wewnętrznym mechanizmem i potrzebą współbycia...

Ale to Ona przykuła moją uwagę, bo obserwowała pogrzeb z pewnego dystansu. Była jak zastygła forma i z całą tą 'posągowością' wtapiała się w pejzaż nagrobków i rzeźb na mogiłach. Miała idyllicznie długie nogi, bardzo krótkie, lecz gęste włosy i karmelowe oczy. Wpatrywałam się w nią z dość bliskiej odległości, nie czekając jak zareaguje. Jej spojrzenie było ekspansywne i odzwierciedlało poranione wnętrze; dostrzegłam w nim przeraźliwą wewnętrzną samotność. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że tkwiło w nim jakieś utopijne oczekiwanie i tęsknota.

Potrzebowałam chwili, by intuicyjnie wejść w strumień jej uczuć i doświadczeń, kiedy ukradkiem na mnie spojrzała. Z pytającym i pretensjonalnym wzrokiem odwróciła się gwałtownie i poszła. Stałam jeszcze przez chwilę w tej obsianej drzewami przestrzeni, kiedy z oddali dobiegł cichy głos.

- Ona przychodzi tu chyba od 3 miesięcy - z zamyślenia wybił mnie jakiś dziadunio, który prowadził wózek z wypalonymi zniczami.

Upływ czasu w jego przypadku dotrzymał słowa. Ten przygarbiony i niemal bezzębny człowiek patrzył na mnie w niekonwencjonalny sposób. Był złakniony uwagi i wymiany zdań z każdym, kto pojawi się na szlaku jego drogi. Podjęłam z nim rozmowę bez najmniejszego oporu. Ludzkie historie są pasjonujące i branie udziału choć w części tej opowieści wywołało u mnie ciarki.

Spojrzałam na niego badawczo i spytałam, czy wie coś o tej kobiecie?

- A nie wiem. Widziałem ją tu kilka razy. Chyba lubi chodzić na pogrzeby i obserwować je z daleka. Zawsze przychodzi tu sama, chyba od maja będzie, jak nie dłużej - cicho wymamrotał staruszek.

Pomyślałam, że jej zamiłowanie do cmentarzy musi być związane z jakąś tajemnicą, którą w sobie nosi. Może straciła kogoś bliskiego...To przypominało studium szaleństwa, a może próbę wygrania teleturnieju ze śmiercią?

Staruszek tej wiedzy jednak nie posiadał. Miał jednak skłonność do fantazjowania. Dlatego posłuchałam jeszcze przez chwile jego opowieści, pourywanej jak klisza, ale spontanicznej i barwnej.

Pamiętam tę środę, przeszywającą chłodnym dreszczem. Byłam na nietypowym pogrzebie przyjaciela rodziców. Na cmentarzu znajomy taty grał na trąbce jakiś motyw rozrywkowy z okolic nowo-orleańskiego jazzu, a ja dostrzegłam tę dziewczynę między drzewami. Mrużyła oczy od słońca, a ja bałam się, że jeśli zrobię choćby jeden krok w jej kierunku, przekroczę niewidzialną granicę intymności. Mimo to ruszyłam w jej stronę. Mysli jakby zamarzły między nami i zobaczyłam paniczny lęk, że czegoś od niej chcę.

W otoczeniu słonecznej, lecz przytłaczającej przestrzeni, wyglądała na typ kobiety, przed którą można się kurczyć, kłaniać, ale spojrzenie zacięte, zimne i nieufne czyniło z niej twierdzę nie do zdobycia. Może ta jej pojedyńczość i wyobcowanie tak mnie zafascynowały? Jak IP - Istnienie Poszczególne u Witkacego...

Pomyślałam, że zaryzykuję i podejdę do niej pod byle pretekstem. Kiedy zbliżyłam się do celu, nie zdążyłam nawet wykrztusić słowa, bo zaskoczyła mnie słowem gorzkim jak owoce czeremchy:

- Czasami widzę życie, ale prawie natychmiast się budzę - usłyszałam.

Taka poetycka otwartość i nietypowy sposób komunikacji od razu mnie zaintrygowały. Znaczenie tych słów i użycie ich w tym miejscu stało się czymś naturalnym, zakomponowanym w sposób konsekwentny. Podważyły moje powierzchowne i pierwotne wrażenie. Lubie, gdy słowo z nieodpartą siłą mnie olśniewa, zaskakuje, Lubię metawypowiedzi... W swoim życiu spotykałam wiele bardzo bezpośrednich osób i takich, dla których zwykłe przywitanie jest problemem nie do przejścia. Każda krępująca sytuacja potrafi nam spętać umysł.

Ona uderzyła prosto z mostu. Była jednocześnie oszczędna w wyrazie i chyba dobrze czuła się w perspektywie zniszczeń, które czyniła na własne życzenie. Spytałam jak ma na imię i czy życie jest dla niej czymś tak traumatycznym, że musi nieustannie się wybudzać i nie doświadczać go w minimalnym stopniu?

- To chyba nie jest ważne - odparła od niechcenia, sięgając po papierosa.

Śledziła moje reakcje, była uważna, ale odrobinę speszona. Przyglądałam się jej badawczo. Jawiła mi się jako osoba destrukcyjna. Podejrzewałam, że siła z jaką potrafiła i mogłaby niszczyć ludzi byłaby adekwatna do jej wewnętrznego bólu i strachu. Zrozumienie tej kwestii pozwoliło mi na to, by dać jej pewne przyzwolenie na swobodę działania, a nawet atak pełen pretensji, rozgoryczenia i złości na to, co ją zawstydza. Nie chciałam tak łatwo dać za wygraną, nie teraz, nie od razu. Mogłam ją znokautować tylko ciepłem i cierpliwością. Tylko subtelne zrozumienie mogło jej przynieść spokój i ukojenie.

Pozwoliłam sobie na długą pauzę i stworzenie atmosfery zaufania. Nie minęła chwila, kiedy sama zaczęła mówić. To, co dotychczas było zagubieniem w gęstwinie myśli, umęczeniem w pułapce jej umysłu, przybrało nagle postać cichej zgody na to, bym zapytała o więcej.

- Nie wymagam już od siebie perfekcji, bo zaraz mnie tu nie będzie - rzuciła odważnie.

Po chwili ciszy rozwinęła temat; słowem, które ocala i niweczy, buduje i potrafi rujnować podała mi swoją opowieść. Uderzył mnie wyraz przygnębienia, kiedy mówiła o 10-letnim bracie i rodzicach, których straciła w wypadku. Myślała o tym, co się z nim stanie, kiedy jej już nie będzie. Zawiesiła studia na archeologii, bo nie mogła wyjeżdzać do rezerwatów archeologicznych na badania. Głosem suchym i lekko złamanym pozbawiała siebie złudzień. Skostniałam...

Wysokie drzewa spoglądały na nas z góry, a ona traciła wiarę w cudowne ocalenie i powrót do zdrowia.

- Nie boje się śmierci, boję się umierania, powolnego i w bólu - chwyciła mnie za dłoń.

Próbowałam asekuracyjnie wybrnąć z tego kręgu tematycznego, ale niepewnie zadałam jej pytanie, które w wymiarze ogólnym było takim mechanizmem uspokajającym. Spytałam dlaczego ludzie nie świętują na pogrzebach, tylko wylewają łzy i okazują smutek.? Pewna Pani profesor poprosiła ostatnio moją przyjaciółkę - Sylvii, żeby zaśpiewała na jej pogrzebie. Kilka z tych, na których bywałam też było okraszonych tematami muzycznymi.

- Nie myślałaś więc o tym, że może na innym lądzie będziesz szczęśliwsza? - spytałam

Spojrzałyśmy na siebie i dostrzegłam, że w kącikach jej ust nieśmiało czai się uśmiech. Potem spytała, czy w najbliższy poniedziałek pójdę z nią na pogrzeb jakiejś młodej dziewczyny. Na klepsydrze wyczytała, że zginęła śmiercią tragiczną...Nie chciałam w tym brać udziału i ona to szanowała.

Podała mi słodkiego papierosa, który pozostawił mdłości i ostre pieczenie. Czułam jakieś obłąkańcze uwięzienie. Musiałam się przejść. Łagodne, miękkie światło przedzierało się przez korony drzew wprost na osamotnione alejki i wytyczało drogę do osiągnięcia równowagi. Pożegnanie nasze było krótkie i tak naturalne, jakbyśmy znały się od lat.

Spotkałyśmy się po kilku dniach na pogrzebie jakiegoś mundurowego. Poza piękną oprawą, fajerwerkami i dywanem ludzi, panowały tam emocje, które tłamszone gniły w środku. Stanęłyśmy uczepione siebie i po chwili szybkim marszem wyszłysmy z cmentarza, z postanowieniem, że już nigdy nie przyjdziemy na żaden pogrzeb.

Popołudniu zasłabła i zawiozłam ją do szpitala. Dopiero wówczas dowiedziałam się jak poważnie jest chora. Miałam czas na przepracowanie w sobie emocji. Myśli moje i uczucia były jednorodne. Kłębiły się i musiały znależć ujście. Nie chciała tam zostać, więc poprosiła, żebym zabrała ją do domu. Rozmawiałyśmy do rana.

- Nie chciałabyś patrzeć i dostrzegać, słyszeć i czuć tak, jak nigdy wcześniej i tak, jakbyś przedtem tych zmysłów nie używała i nawet nie znała? - spytałam ją przy kawie.

Nie myśl o nadchodzącym końcu, tylko zbieraj tęczę, stąpaj po rosie o poranku, zakochaj się, nie wiem, rób coś, żeby nie być martwą za życia.

Nasze kolejne spotkania były dla Niej żywą reaktywacją. Stały się nieuchronne, inspirujące, subtelne. Ujawniały jej ogromną wrażliwość, wyczucie chwili i mądrość. Nie mogłam pojąć, że w ułamku chwili odejdzie, płynność nie zostanie zachowana, piękno sytuacyjne zostanie bezpowrotnie utracone. A symbolika miejsca, w którym się poznałyśmy, stanie się tak wymowna. Będzie początkiem i końcem wspólnie przebytej drogi. Najwyższa wartość wyrażona poprzez przyjaźń 'do grobowej deski' będzie jak najstabilniejsza nawet forma, ale zwyczajnie odebrana.To wspólne poszukiwanie tajemnych przejść, nieustanne kluczenie przynosiło mi urokliwe uwolnienie...

Odeszła z niepowstrzymanym wirem myśli, słów, wrażeń i pragnień. Wszystko to co "ponad" wciąż jest poza czasem.

Potrzebuje hibernacji, gdy tęsknię....tak zwyczajnie i nie-zwyczajnie.

Słowa

2010-05-30T03:10:00.000-07:00

Work in progress

2010-05-10T00:53:00.000-07:00

Obserwowanie procesu twórczego jest uwikłaniem w soczystą przemianę, wejściem w nową przestrzeń, wizję i czas. Lubie..

Wczorajsze otulenie

2010-05-04T07:32:00.000-07:00

Przedzierałam się o świcie przez swieżą mgłę w stronę torów. Dżdżysty i zasnuty mleczną bielą poranek pieścił swoim chłodem moje policzki. Mijałam skarlałe drzewa, stulone, drżące liście i migoczące wielobarwne pola. Czerpałam ze źródła natury jej spokój, majestatyczną siłę. W przeciągu elektrycznego wiatru, w wiosennym deszczu niedojrzałej jeszcze chwili, spoglądam na szarość nieba, przez które próbowaly przedrzeć się płomienie lśniącego i dalekiego słońca.

Powietrze było lekkie. Minęłam świeżo odmalowaną kapliczkę ze "stygnącym" na krzyżu Chrystusem w stylu rustykalnym. I trafiłam na mały drewniany kościółek z pomarszczoną publicznością w postawie modlitewnej. Weszłam do środka, ale nie po to, by pochylić się nad symbolami, ale zajrzeć w głąb swojej duszy. Próg jakichkolwiek świątyń od lat przekraczam niezwykle rzadko. Może dlatego, że nigdy nie znalazłam tam zrozumienia.

To miejsce było mi jednak w jakiś szczególny sposób bliskie. Atmosfera tej chwili była ciepła, przyjazna i w swej surowości prawdziwa. Stała się magicznym dotykiem kameralnej rzeczywistości. Sprawiała, ze moje myśli przestały się rozpychać w niewygodzie, nie chciały być już jedyną, ostateczną prawdą obiektywną. Mało jest takich sytuacji, w których osiągam taki stan. A ja w niewypowiedzianym zachwycie chcialam tu pozostać, wrastac w tę przestrzeń i krajobraz. Więcej w tym miejscu znalazłam, niż straciłam.

W tym patrzeniu na pachnące zbutwiałym drewnem wnętrze kaplicy starałam sie o dyskrecję, intymność, dialog z niepodręcznikową duszą. Taki, który jest mi najbliższy.

Dzień, dyktowany przez zmienną aurę, skierował mnie w stronę domku gospodarzy, w którym bywałam gościnnie. Zmiękczona dusznym powietrzem, zajadając kolorowe landrynki, szkicowałam kominek, martwy i zimny. Oczami wyobraźni widziałam w nim tańczący swobodnie, jak energia uczuć, ogień.

Czasami wystarczy iskra, by rozniecić płomień..

Osobowość miłości

2010-05-03T06:35:00.000-07:00

Czasami mysli jego były tak synchroniczne z jej kosmosem umysłu, jakby kradł je podczas snu.

Była jego osiągalnym bólem i nieosiągalną troską.

Pożądał jej czytelnej emocjonalnie erupcji ciepła, jak rozgrzanych ramion, ust i wszystkiego, co z niej pochodziło.

To czym byli dla siebie było sekretem ich dusz.

Zastygły dumnie i majestatycznie jak lawa moment był jedyną i słuszną oznaką łączącej ich tęsknoty.

On tonął w niej, w jej spojrzeniu rozlewnym i przygaszonym. A jej milczące oczy mówiły więcej, niż dotyk.

Zapach mężczyzny, jej mężczyzny, który rozlokował się w powietrzu był zaproszeniem do łapczywego smakowania tajemnicy szczęścia. Poczęstowała go swoją krainą, zagarnęła dla siebie na zawsze.

Cisnęła w kąt całą negatywną i niepochlebną wiedzę o miłości.

Patrzyła i dostrzegała bez ograniczeń i wartościowania.

Kropla łzy przespacerowała się po jej twarzy jak rozlewisko czerwieni z filmu noir.

Po miłosnym spełnieniu wpatrywała się w mapę pęknięć na ścianie jak w dzieło życia, które wytyczyło ścieżki uczuć...

kręte, skomplikowane, wyraźne i jej własne...

PRELUDIUM DESZCZOWE

2010-04-12T03:59:00.000-07:00

PRELUDIUM DESZCZOWE

Czerwień nieba rozlała się o świcie nad miastem, niczym nuklearny żar piekielny...

Swoisty strumień ciepła...

jak letni deszcz, który obmywa miłością wyschnięte i w swoim nienasyceniu zmarznięte dusze.

Refleksyjna Muzyka...

jak orzeźwiające powietrze, muskające zmysły na scenie życia.

Miękkie zamyślenie...

nad przemijaniem, miłością, człowiekiem i resztą obsady świata...

♪ ♭ ♩ ♫ ♬ ♪ ♫ ♪ ♩♭ ♫ ♬ ♪ ♭ ♫♩ ♪ ♭

2010-02-10T07:48:00.000-08:00

2010-02-07T06:42:00.000-08:00

Styczniowe, sobotnie przedstawienie 'Moulin Rouge' w Chatce Żaka przypomniało mi jak mocno poprzez taniec i muzykę następuje zetknięcie ze zmysłowością. Ale nie będę tu teraz pisać o obcowaniu z rzeczywistością pozasłowną, tak bardzo mi bliską, bo to temat na oddzielną rozprawę.

Ostatecznie czułam się jakbym spółkowała z tajemnicą, zaklętą w dźwiękach.

Kiedy oglądałam ten musical, myślałam o kostiumowych projektach Tee i scenografii do zagranicznej sztuki o francuskiej bohemie, anatomii uwodzenia i surrealiźmie, ukrytym na przedmieściach artystowskiego Paryża. Premiera miała być w Londynie. Od tygodnia czekałam na Tee, by w przelotnym splocie rozpędzonych i internsywnych dni wstąpiła w rejony swojego rodzinnego domu.

Umówiłyśmy się na pogaduchy, żeby nasycyć się swoją obecnością na najbliższe miesiące. W myślach wyrysowałam obraz historii o iluzorycznym uczuciu, o którym Tee mówiła z wypiekami na twarzy, popalając fajkę z lufki. Była to opowieść o namiastce świata, oszałamiającego i zmysłowego, zbudowanego z rozbudzonych oczekiwań. Takich, które zmieniają się wraz z wkraczaniem w kolejny etap dojrzałości. I wyrastania bezpowrotnie z epoki romantyzmu.

Historia ta jawiła mi się na kilka sposobów, ale ten wydał mi się najbliższy wizji związanej z karmicznym połączeniem dwojga ludzi, które nigdy nie poznało słowa "the end". Kreatorem sytuacji i tej opowieści była kobieta - nieuchwytna, zagadkowa, zmienna. Kobieta, która w świecie uczuciowej i emocjonalnej impotencji, uosabiała czułość i potrafiła wyzwolić w mężczyźnie wolnego ducha. Przezroczystość i tajemniczność tej opowieści pozwalała mi na ulokowanie w niej ludzkich tęsknot, o których wiem, że są częścią każdego człowieka. I które czuje, widzę w chwilach skradzionych pospiesznej codzienności.

Rozmawiałam z Tee i wraz z kolejną scenografią, halką i pończochą, którą mi wyrysowała, budowałam obraz, który krystalizował się w moich myślach w sposób gładki, lekki i przejrzysty... Nie mogłam uciec od myśli o Moulin Rouge.

Fabuła opowieści, widzianej moimi oczami, miała swój początek w wielopłciowym, letnim Paryżu, z którego artyści czerpią inspirację i pewność w działaniu.

Ona...

- Opowiedz mi o niej, przemyśl temat, opisz jak ją sobie wyobrażasz i wyślij mi to w mailu - naciskała Tee...

Ona...hmm. Dla mnie musiała uwielbiać Paryż, którego magia po deszczu rozlewała się na nowo, niczym słońce w bezchmurny dzień. Jej 'prywatne' miasto stroiło się w paletę barw i dzikości, ukrytej za okiennicami domów i niedoświetlonych ulic. Między jaskrawym niebem a ubitą ziemią, między nocą, a dniem, czekała aż w gorące południe poczuje kropelki potu na głębokim dekolcie, zamiast porannej rosy na stopach, której pieszczotliwy dotyk tak lubiła.

W tym monumentalnym i dusznym miejscu tajemnicy miłość była sprostytuowana, ale wyrafinowana. Była podróżą w głąb niedopowiedzenia, okraszonego niepokojem i namiętnością.

Moja bohaterka miała krwisto-rude włosy do ramion, morelowe policzki i zielono-morskie oczy. Usta malowała szminką w kolorze Rouge à lèvres, która wyjątkowo pasowała do jej bladej karnacji. Było w niej coś 'bergmanowskiego". Coś utrzymanego w klimacie schyłkowym z odcienią szarości.

Szła pewnie, delikatnie kołysząc biodrami. Poruszała się z wielką gracją, nawet w niebotycznie wysokich szpilkach. Codziennie wychodziła z domu o świcie. I wracała późnym wieczorem. Lecz jej twarz nigdy nie nosiła śladów zmęczenia, raczej emanowała z niej magiczna siła, która przyciągała wzrok i domagała się uwagi.

A On?...

On...Był od niej dużo starszy, dość zdecydowany i dojrzały. Od paru miesięcy spotykał się z Adele. Była słodko-uprzejma i śliczna. Nie zastanawiał się czy to jest to, czego szukał, do momentu, kiedy szedł w kierunku kina na rue des Vosges i zobaczył kobietę, która wstrzymywała ruch uliczny, rozpuszczając delikatną dłonią swoje puszyste włosy.

Szukała zaciekawionym wzrokiem czegoś nieuchwytnego. Uwielbiała odgadywać pragnienia i ludzkie myśli. I to wtedy ich spojrzenie przelotnie się spotkało. Jego wzrok był wyprzedzający i niezachłanny. Coś nieznanego porwało jego zmysły, wdarło się do jego duszy, spokojnie przechadzając się po zakamarkach wnętrza. Wówczas nie wiedział jeszcze, że ta chwila w jego osobnej egzystencji będzie miała wpływ na dalsze jego życie.

W dżdżysty niedzielny wieczór doświadczył czegoś ważnego, czego nie można było zmarnować i utracić. Czuł, że ona jest właśnie tą kobietą, którą nieustannie i potajemnie chce zdobywać udając, że z tego kiedyś zrezygnuje. Kobiety, które wcześniej spotykał zawsze odchodziły, obarczone wątpliwościami, pobudzone i zawiedzione. A ona...nigdy nie miała w sobie negatywnych uczuć. Oddalała się po to, by tym pewniej go posiąść.

W końcu nadszedł ten dzień. Ten moment, w którym bez wątpienia stwierdził, że traci umiejętność przeżycia w świecie, że natrętne myśli o tym, co się zadziało w jego umyśle odbierają mu powietrze. Nie był to model uczucia opartego na poczuciu bezpieczeństwa i wzajemności. Nic przecież o niej nie wiedział, a mimo to nie mógł zapomnieć.

Poczuł, że chce, by to nienazwane uczucie było czymś więcej, niż tylko snem duchowym. Że pragnie już do końca utrzymać ten stan, dotąd mu nieznany, że nie chce już nigdy czuć się inaczej. Musiał coś zrobić. Utrata obiektu pragnienia odebrałaby mu życie emocjonalne, którego wcześniej nie miał. Uśmierciła jego aktywność. A tego nie chciał, bo tylko wtedy czuł się spełniony.

Chciał przebywać blisko niej, dlatego wynajął ciasny kąt naprzeciwko jej domu. Ciemne poddasze wypełniał wykrochmalony zapach pościeli i farby drukarskiej. W kącie zalegały obrazy i skrzynia z książkami. Ta przestrzeń stała się częścią tej opowieści. Historii, która wyrwała go z nijakości. To miejsce kryło w sobie tajemnice, schowane za szafą. Mały pokój miał blado-zielone ściany i posłodzoną lukrem wykładzinę. Właściwie miał swój urok, bo z okna był widok na kompleks malowniczych kamieniczek i ogródek klubu jazzowego. Wieczorami unosił się zapach wolności, paryskich perfum, a światła neonowych reklam zaglądały bezwstydnie w okna jego pokoju.

Tego wieczoru siedział wtopiony w wiklinowy fotel, kiedy szyba obwieściła swą przejrzystością, że ulewny deszcz przestał padać. Wtedy ją zobaczył. Leniwie czesała włosy, a potem zdjęła bieliznę, którą powiesiła na zmurszałej poręczy od łóżka. Obserwował ją często i z niekłamaną satysfakcją śledził każdy jej ruch. Jej reakcje były spektaklem, jakby czuła, że jest podglądana.

Ceniła w mężczyznach pewność siebie, zdecydowanie i siłę. Ale nie taką, która tkwiła w słabości. Bo ta myśl, idąc za Barthesem, którego popołudniami wertowała przy lampce wina, była podstępem i pułapką. Tak, uwielbiała studiować teksty Pana B. i nasycać się jego słowami, które przemawiały do niej w sposób sensoryczny. Dzięki niemu wnikliwie poznawała wnętrze swoich namiętności, pozostawiając obsesje i lęki w stanie nienaruszonym.

A on - co podkręślała dość dobitnie scena nad fontanną, o której szepnęłam słowo Tee- on śnił o czymś organicznym i namacalnym. Ale zamiast inter-akcji, uporczywie zaprzeczał i wypierał to, co od dawna czuł. Wiedział, że ta kobieta miała w sobie coś z diabolicznej mocy, potrafiącej ujarzmić każdego mężczyznę. Podejrzewał, że ma w sobie seksualną pasję i wrażliwość , jakiej nigdy nie znał i nie doświadczył. Była nieuchwytna i zarazem fascynująca w swej naturalności. Ale uporczywe "Nie" stało się początkiem. Powszechna stała się dla niego strategia zaprzeczenia i zamiany "nie mogę" na "nie chcę". Wolał wierzyć, że ów podmiot jego marzeń po prostu nie jest partnerem relacji, niż przyznać, że ona może go odrzucić albo sztuka ars amandi może się okazać zawodna, czy ułomna.

Widywał ją w towarzystwie artystów i pierwszy raz doświadczył uczucia zazdrości. Wiedział, że jest to cena, którą płaci za monologowanie. W duchu wiedział, że ona czekała na dialog, wyrażała gotowość do współbycia, nawiązania relacji. Z czasem nawet zorientowała się, że za nią chodzi i ją podgląda. Odnajdywała w tym przyjemność i czuła, że jest w tym coś szalenie metafizycznego, podniecającego i symptomatycznego. Celowo nie zasłaniała okien, by w pełnym swietle karmił zmysły i sycił wzrok każdym fragmentem jej filigranowego ciała. Nigdy nie dawała sobą zawładnąć na zasadach wykreowanych przez mężczyznę. Ale potrafiła dobrowolnie umierać dla własnych roszczeń, jednocześnie dając sobie przestrzeń do bycia sobą.

"Dziś powiesz jej, że jestem dla ciebie" - te słowa zastał wypisane na kartce pod drzwiami, kiedy wracał do swojego tymczasowego lokum. Szeptały mu w wyobraźni do ucha, jak powtarzana w kółko kołysanka, podsuwając rozwiązania szalone, bez cienia logiki, czy sensu. Miotał się po domu jak lew w klatce, bo przecież była Adele, która miała względem niego poważne oczekiwania.

- Nie, nie mów mi jak to się skończyło - chwyciła mnie za rękę Tee.

Powiem tylko, że ...

... po kilkunastu latach błagał w myślach o jej utraconą obecność. W niespełnieniu analizował swą wewnętrzną samotność, oswajając jej przyczyny i skutki. Cały kurs popadania w rozpacz przerobił na nowo, a jego ból zastygł w kamiennej architekturze miasta. W powietrzu czuł jeszcze jej zapach, za którym chodził wówczas tygodniami.

12 lat później wrócił do Paryża, by przemierzać miasto w ulewną noc i poddać się strumieniowi deszczu. Kroplom siarczystej ulewy, która miała wypłukać natrętne myśli. Czarne jak bielizna, którą nosiła i jak obsesje, które zabijał w sobie.

Paryska noc była nabrzmiała bezcelowym błąkaniem się i narastającą rozpaczą, ale jednocześnie w tych ciemnych uliczkach ożył mit raju utraconego..

2010-01-23T01:13:00.000-08:00

Scott Dunbar rulezzz (klik)

Z niebieskiej, jesiennej szuflady..

2010-01-21T09:41:00.001-08:00

Pod stopami chlupotała płytka kałuża. Samochód, ktory mnie minął pędził tak, jakby chciał przegonić czas.

Często wyobrażałam sobie jak stoję w deszczu na środku drogi z zamkniętymi oczami i staję się przeźroczysta dla pędzących aut...

Uchylona jak okno "Nieobecność"...

***

Moment przyłapany na gorącym uczynku,

gdy ciało kradnie ciało

zachłannie wpijając się i tuląc

w połamanym rytmie, jaki wyznacza taniec nocy z porankiem

Oddech w ciemnościach obłoków

rozpala i szarpie tętno

zaraża, znieczula, pieści...

jak noc wyścielona granatowo-gwieździstym pluszem

***

2010-01-21T09:10:00.000-08:00

Cichy szmer płynącego po oblodzonej drodze autobusu przymykał i uchylał moje ciężkie powieki. Żeby nie zasnąć, z dużą wnikliwością zaczęłam przyglądałać się ludziom, którzy podróżując z pracy do domu nieśli ze sobą jakieś refleksje codzienności.

Pytanie, które uczepiło się moich myśli sprowadzało się do jednej kwestii:

Czy można wiele powiedzieć o człowieku nie znając jego oczu, jego uśmiechu i posmaku łez?

Nie znając jego wczoraj, jego dziś i jutra?

Nie wiedząc w jaki sposób rozmawia i o czym marzy?

Nie można nic.

Zwłaszcza jeśli milczy głosem słodkim jak bombonierka lub słowem gorzkim objawia się w gromowładnej, lecz stałocieplnej postaci.

Jak porcelanowa chińska lalka tuż przed wypiekiem w piecu, poblakłam przekonana, że dopiero od zdziwienia światem, życiem i tym, co zobaczyłam w pejzażu minionych chwil i zdarzeń, zaczęła się moja zabłąkana gdzieś wiara w bezwzględnie czysty spokój.

To chwile tzw. “mniejszej ważności” potrafią nas odbudować, nasączyć czymś nowym, delikatnym i lirycznym.

Gdyby wydarzenia, losy i emocje ulegały błyskawicznej degradacji byłoby inaczej, może łatwiej, ale czy prawdziwiej?. Obudzić się bez wspomnień, z zeszytem zapomnień, przestronni i swobodni niczym bezkresna pustynia? Tego nie chcę...

****

Gdy w pewnych momentach życia potrzebujesz oddalenia i otacza cie zimna, opustoszała przestrzeń, dwukrotnie mocniej widzisz siebie. Przełamujesz ten małostkowy, nieznośny upór i dostrzegasz. To jest jak zderzenie dwóch egzystencji, dwóch kosmosów, dwóch przeciwległych biegunów wrażliwości, będących jednak nadal tobą.

Czasami nie zdarzy się nic, by mogło się zadziać wszystko.

Ja - własna, poza koniecznością, nakazem, zakazem. Mimo, że swiat wydaje się czasem ciemny, wrogi, taki, jakby zupełnie nie używał zmysłów wzroku, słuchu, węchu...

Ból bierze w kwadratowy i pogrubiony nawias rzeczywistość, która istnieje poza granicami mojego codziennego życia. Gdy skumulowane doświadczenia ubiegłych lat wracają w postaci snów, halucynacji. Gdy każda tkanka, ulepiona ze słów odradza się na nowo we mnie.

A impuls i reakcja potrafi zarówno leczyć, jak i spopielać, czy zdrapać z twarzy grymas szczęścia...

Tylko przewlekły ból jest realny i jednoznaczny.

♪ ♭ ♩ ♫ ♬ ♪ ♫ ♪ ♩♭ ♫ ♬ ♪ ♭ ♫♩ ♪ ♭ ♫ ♩♬ ♪ ♭

2010-01-21T06:43:00.000-08:00

Dźwięki na chwilę zapomnienia... (klik)

Napisz mnie...

2009-12-21T13:07:00.000-08:00

Czy książki chcą być napisane? Czy chcą by nazywać to, co nienazwane?

Wyjęzyczyć swój świat, a w nim siebie?

Paroles, paroles, paroles - moje ID?

Całkiem trzeźwa pretensja do siebie, że nie chce mi się kąsać...

I tak poklaskali, poklepali, po...

***

Czytam właśnie eN-tą wersję książki przyjaciółki. To propozycja naukowa, ale zaczynam się z nią odrobinę utożsamiać, zlewać i tonąć w poszczególnych rozdziałach. Powoli tracę dystans. Ale z minuty na minutę ubogacam nią sferę językowych poszukiwań.

To lektura, która nie powoduje "spalenia umysłu", troche krzyczy i ma ten pazur oraz nerw, który tak lubię.

Po wydaniu zacznie żyć własnym życiem. Zostanie skonsumowana, będzie oceniana, wartościowana, ale czuje, a nawet wiem, że nie zginie w natłoku publikacji.

Odpowiedzialność pisarza nie jest tylko i wyłącznie triumfem jego ego, podsycanym poczuciem nieomylności.

Bo tylko ten, który miewa wątpliwości, nigdy nie będzie wydawał kategorycznych sądów i opinii. Choć uzasadnione wdrukowanie siebie chroni autora przed odczytaniem jego dzieła w sposób inny, niż sobie założył.

Jednak wraz z ostatnią linijką i spisem treści jego udział w dalszym życiu książki kończy się. Bezpowrotnie. Nie możemy dołączyć do niej instrukcji obsługi, jak ją mamy rozumieć, jak odczytywać.

Każdy we właściwy dla siebie sposób będzie ją widział i rozumiał.

Zakomponuje sobie ten świat według nieocenzurowanej przez nikogo intuicji

Zwerbalizuje po swojemu emocję błądzącą w przestrzeni niewyrażalności

Pomyśli raz kolorami...

Nienaganne muzyczne menu

2009-11-16T10:58:00.000-08:00

I have to leave it all to come here. Time beyond time, a place away from this world: it's just for two short nonetheless long hours.

Zajadając wysokokaloryczne kanapki z dużą ilością ajvara, majonezu, papryczek chilli, ogórków kiszonych i czegoś tam jeszcze zapuściłam korzenie pod kocem i ku zdrowotności popijałam grzane galicyjskie.

To chyba wczorajsze Zaduszki Jazzowe mnie tak podziębiły. Kiedy stamtąd wyszłam tafla chodnika lśniła w deszczu. Ale warto było, bo nie załatwiły mnie na "ament" ( jak w czasach wczesnoszkolnych zwykłam mawiać). Choć tak licznego i przegrzanego tłumu, który wylewał się z krużganków dominikańskich, dawno nie widziałam.

Czekałam na to miejsce i ten czas muzycznego spotkania z artystką tej klasy, co Grażyna Łobaszewska. Chciałam zanurzyć się w jednym z "najczarniejszych białych głosów". I to takim, który ma wyjątkową umiejętność wyrażania prawdziwych emocji. Żadnego nudnego dźwięku i nudnych tematów.

Ona ma ten rodzaj ekspresjii anarchicznej, która zarazem razi prostotą improwizacyjną, a jednocześnie jest to kunszt nie do podrobienia, który dotyka najgłębszych zakamarków duszy. Jej koncerty pozostawiają niedosyt. Może dlatego, że uwodzi głosem, a nie zewnętrznością, co w obliczu dzisiejszej mizerii staje się czymś szalenie rzadkim.

To jej nowoczesne myślenie o muzyce, taka bezkrompromisowa otwartość na dźwięk i wokal 'z duszą', zawsze wyprzedzały epokę. Dla mnie jest artystką nieoczywistą, ponadczasową i spełnioną. Agresywne brzmienia, wyrafinowane jazzowe frazowanie niekiedy zestawia z łagodnością. Ona tworzy na żywo każdy jeden dźwięk, w bardzo przemyślany, a zarazem spontaniczny sposób. To lubię. Gładkie osiąganie mistrzowskiej precyzji, operowanie obłędnym warsztatem i arsenałem możliwości.

Kiedy słucham takiej muzyki to 'miłośnieję'. Na twarzy mam wyrysowaną błogość i zatracenie. Mrużę wtedy oczy, świadomie pracując na rozwój zmarszczek. Ale jest mi z tą myślą dobrze.

Wczoraj chłonęłam intensywnie to, co było treścią tego koncertu. Kątem oka patrzyłam na Sylwię i Lolaka. Obydwie śpiewają od lat i nie omieszkałyśmy po koncercie poobmawiać i jednocześnie porozgrzeszać muzyków. Mimo, że rozpędzone z nas kobietki, jesteśmy w stanie okiełznać wzajemną energię i snuć rozważania o muzyce do nocy. Czasem dziwne osamotnienie w nas i zrodzony z tej gmatwaniny i poplątania pakt milczenia. Lubimy tak w sobie powiercić, pogmerać w duszy, zatrzymać się nad sobą i powalczyć z wszechogarniającą martwicą, która wyłania się z codzienności.

Niczym w piosence o ludziach z duszą...

Old schoolowa Graża w "Autostradzie do nieba"

i jej dzisiejsza "SUTRA" (cover Sitars)

no i magiczne wykonanie "Ludzi z duszą"

2009-10-26T04:57:00.001-07:00

Wróciłam do aktywności społecznej. Właściwie w ciągu ostatnich tygodni proces socjalizacji był znacznie bardziej intensywny, niż mogłam przypuszczać. Wzięłam życie w swoje ręce, podejmując się działań i wyzwań, do których wcześniej podchodziłam w pewną nieśmiałością i dystansem. Znalazłam w sobie źródło sił i inspiracji. Dojrzałam do zachwycającej, pozbawionej napięcia ciszy. Wydobyłam siebie na zewnątrz.

Myśli jak rabatki, ukwiecały mój umysł w tak wyrazisty sposób, że chciałam się tu znaleźć. Pobyć choć przez chwile na moim kawałku internetowego mikro-świata. Zostawić ślad obecności. Słowa są jak afrodyzjak albo smaczne wino, a montowanie tekstu w pośpiechu nie zagłusza kontaktu ze sobą, lecz nadaje wypowiedzi sznyt szczerości.

W jesiennej refleksji jest coś, co pozwoliło mi dostrzec jak wiele mam, kim jestem i kim mogę być. Przyszedł moment sumiennej pracy nad sobą, wewnętrznego dialogu i deklaracji. Moja codzienność wciąż jest zmysłowa, czasem ironiczna, niezgrabna, upoetyzowana, trudna, bolesna i jasnokolorowa. Ale to, co ubarwia moje życie i czyni je wyjątkowym to pragnienie zachowania ważnych chwil na dłużej.

Ruth Waldron oswoiła mnie kiedyś z pojęciem cierpienia. Na koncercie w Krakowie powiedziała "Why do we complain"?, trzymając za rękę niewidomego i sparaliżowanego Arka. Człowieka, który śpiewał w sposób przejrzysty, zachwycający i z zawodową dokładnością. "Dlaczego narzekamy"?"Why do we complain?"

Szczęście to spokój, a nie wykalkulowany stan posiadania. Szczęście jest stanem umysłu i chwilą w teraźniejszości.

Odtworzyłam więc w pamięci słowa Ruth, po których zrozumiałam, że akceptując istnienie nieszczęścia i tego wszystkiego, co nas wokół przytłacza, możemy zacząć żyć inaczej.

Dlatego każdy poranek stał się dla mnie obietnicą czegoś nowego. Kolejny dzień zaczął stwarzać mi możliwości, o których zawsze marzyłam. To co jest bez ruchu, milczące i bez akcji, jest nietrwałe. A ja chciałam zrobić kilka kroków w przód i utrwalić te chwile.

Wyrosłam więc z układania i tworzenia scenariuszy codzienności, bo chwila jest nieprzewidywalna. To, co jest piękne w nieoczywisty sposób jest tym, co w istocie mnie zachwyca i na czym buduje swoje tu i teraz.

Wszechobecną szarość rozświetliło dziś jesienne słońce, minorowe zwątpienie zostało wyparte przez umiarkowany optymizm. Nikt przecież nie mówił, że będzie lekko. Ale własna energia buntu i protestu, która we mnie drzemie, nakazuje mi działać, stwarzać, robić to, co kocham.

W końcu...nie ma szans, że spóźnię się na własną śmierć. Wiem też, że kiedy nadejdzie, nie poczeka na mnie, aż dokonam czegoś ważnego...

2009-09-29T07:48:00.000-07:00

Wpadnę tu dziś tylko na chwilę.

Tak 'dekoracyjnie', w wersji demo.

2009-08-27T03:23:00.000-07:00

Prima sort!

Klik Klik

2009-08-19T01:45:00.000-07:00

Rafał Borcz - "Tramwaj"

Zerknęłam dziś na obraz, któremu nie mogłam się oprzeć. Tej kolorystyce, która tworzy esencjonalny klimat całości. Dzięki niemu myślami wróciłam do pewnego letniego dnia sprzed wielu wielu lat. Wspomnienia osłodzonego nienasyceniem. Gdy tramwaj leniwie płynął po torach, a ja swoim odbiciem w szybie, odwracałam uwagę duszy od niewypowiedzianej tęsknoty. Sen to był, chwila, oddech może? Telefon pęczniał od sms-ów, w których uczucia miały tak natrętnie twórczy charakter...

"...Nikt nie wie ile dla mnie znaczą Jej uśmiechy, z których rodzą się sny, tak łagodne..."

"...Teraz już chce odważnie prowadzić się, poważnie... cóż"

"...Nikt nie wie, ile dla mnie znaczy brokat słów, milczenie, gdy braknie tchu..."

"...coś podpowiada mi, że dla tych paru chwil jest warto żyć i razem być i dalej trwać"

"...Nikt nie wie, ile znaczą Jej ciepłe dłonie, Jej "dobranoc", kiedy opadam w puch miękkich włosów, wpół przymkniętych powiek..."

"...Ty moja tu, Ty moja tam, Ty moja tak..."

"...kiedy zbudzisz się, na pewno już nie poznasz mnie, bo sobą jestem tylko wtedy kiedy jestem sam..."

"...zachowało się pod piórem to co mogło zostać w nas..."

Nie powiedziałam "Tak"...